අවමවාදය Minimalism

 ඡායාරූපය:

අවමවාදය Minimalism

1960 දශකයේ මුල් භාගයේ නිව්යෝර්ක් හි අවමවාදය බිහි වීම හා ශාස්ත්‍රිය යැයි සිතූ කලාව දැනුවත්ව අතහැර දැමූ කලාකරුවන් අතර සිදු වූ කලා ප්‍රවණතාවකි. නව බලපෑම් සහ නැවත සොයාගත් ශෛලීන් රැල්ලක් තරුණ කලාකරුවන්ට විවිධ මාධ්‍ය අතර සාම්ප්‍රදායික සීමාවන් ප්‍රශ්න කිරීමට හේතු විය. ඔවුන්ගේ චිත්‍ර මූර්ති නිතරම කාර්මික ද්‍රව්‍යවලින් පිරිසැකසුම් කරන ලද අතර වියුක්ත ප්‍රකාශනවාදයේ ප්‍රකාශිත අතිරික්තය පිළිබඳව අවධාරණය කළේය. චිත්‍ර ශිල්පීන් සහ මූර්ති ශිල්පීන් විවෘත සංකේතවාදය සහ චිත්තවේගීය අන්තර්ගතයන් පොලා පැනීම වළක්වා ගත් නමුත් ඒ වෙනුවට කෘතිවල ද්‍රව්‍යමයභාවය කෙරෙහි අවධානය යොමු කළහ.

1970 දශකය අවසාන වන විට, කෞතුකාගාර බාරකරුවන්, කලාකරුවන් සහ ප්‍රකාශන ඇතුළු බලවේගයන්ගේ එකතුවක් සහ පුද්ගලික හා රජයේ අනුග්‍රහයේ නව පද්ධති හරහා අවමවාදය ඇ‍ෙමරිකාවේ සහ යුරෝපයේ ජයග්‍රහණ කර තිබේ. නව කලා ව්‍යාපාරයක සාමාජිකයන් වන පශ්චාත්-අවමවාදය ඒ වන විටත් එහි අධිකාරියට අභියෝග කරමින් සිටි අතර එමඟින් අවමවාදය කෙතරම් වැදගත් ද යන්න පිළිබඳ සාක්ෂියක් වේ.

අවමවාදයේ වැදගත් ලක්ෂණ අතර රේඛා, චතුරස්‍ර වැනි සරල ජ්‍යාමිතික ආකෘති පුනරාවර්තනය වේ. කෘතිවල ඒකාකාරී හෝ සමීප සම්බන්ධිත වර්ණ එකක් හෝ කිහිපයක් සහිත සීමිත තත්ත්වයක් විය. වර්ණ ක්ෂේත්‍ර අතර පැහැදිලි, සංක්‍රාන්තියක් ඇති බව බොහෝ අවම කෘතිවලින් අවධාරණය කර ඇත.

වඩාත් කැපී පෙනෙන අවමවාදී කලාකරුවන් වූයේ මූර්ති ශිල්පීන්, Sol Lewitt සහ Donald Judd වැනි අයයි. චිත්‍ර ශිල්පියෙකු හා කලා විචාරකයකු ලෙස 1940 ගණන්වලදී සිය කලා ජීවිතය ආරම්භ කර ඇති ඔහුගේ කාර්ය වැදගත් වන්නේ අවමවාදය නිර්වචනය කිරීමට උපකාරී වූ බැවිනි. විශේෂයෙන් ඔහුගේ අභ්‍යාසය වූයේ එය එදිනෙදා ද්‍රව්‍යවලින් සාදන ලද කලාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමය. ජඩ්ගේ කෘති අවසානයේදී දැව කට්ටි බවට පරිවර්තනය වූ අතර පසුව ඔහුගේ වෘත්තියේ ඉතිරි කාලය මූර්ති ශිල්පය කෙරෙහි යොමු කළේය.

ප්‍රමුඛතම අවම චිත්‍ර ශිල්පීන් අතර මුල්ම තැනැත්තා වූයේ Ellsworth Kelly (1923 - 2015) ය. ඔහුගේ කෘතිවල වර්ණ කුට්ටි අතර තද මායිම් ඇත. 1950 දශකයේ මැද භාගයේදී ක්‍රියාකාරී වූ ඔහු අවමවාදය පැහැදිලිව ස්ථාපිත කිරීමට පෙර පුරෝකථනය කළ නමුත් 1953 සිට රතු කහ නිල් සුදු සහ කළු වැනි සිතුවම්වල ඔහු අවම කලාවට සම්බන්ධ වූ ලක්ෂණ පැහැදිලිව ප්‍රදර්ශනය කරයි. පසුව ඔහු තවත් මූර්ති නිර්මාණ සඳහා යොමු විය.

මේ ආකාඅරයට පැමිණි අවම කලාව යනු කලාව වෙනුවෙන් කලාවයි. මෙහිදී අදහස්, සංකීර්ණ විෂයන් හෝ වෙනත් න්‍යායන් නොව වර්ණ සහ ජ්‍යාමිතිය ගැනය. අවම වාදය විවිධාකාර කලාවන් හා නිර්මාණ වල චලනයන් විස්තර කරයි, විශේෂයෙන් දෘශ්‍ය කලාව සහ සංගීතය තුළ එහිදී අත්‍යවශ්‍ය නොවන සියලු ආකාර, අංග හෝ සංකල්ප ඉවත් කිරීම තුළින් විෂයයක සාරය, අත්‍යවශ්‍ය දෑ හෝ අනන්‍යතාවය අවම කරමින් කලාකෘති නිර්මාණය කරයි. කලාවේ නිශ්චිත ව්‍යාපාරයක් ලෙස එය දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු බටහිර කලාවේ වර්ධනයන් සමඟ හඳුනාගෙන ඇත.

මාතෘකා